روزه سپر آتش جهنم است.

غزلک

غزلک ، شکستنت کار کیه؟

به عزا نشستنت کار کیه ؟

عسلک ، نبینم افتادن تو

بگو پرپر شدنت کار کیه؟

نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

آسمون لهجه فیروزه رو یاد تو نداد

                                  غزلک گریه نکن ،

                                              گریه به چشمات نمی آد!

قلبقلبقلب

. . . . . . . . . ادامه ی مطلب


. . . . . . . . . . ادامه ی پست

سنگ فیروزه ی این رنگی به قاب کی شکست؟

زورق رهایی تو چه جوری به گل نشست؟

ای نگین از همه ستاره ها ، ستاره تر

راست بگو سنگ سقوط و کی به پرواز تو بست؟

نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

آسمون لهجه فیروزه رو یاد تو نداد

                                  غزلک گریه نکن ،

                                              گریه به چشمات نمی آد!

دل شکستهدل شکستهدل شکسته

غزلک ، قشون قشون ستاره دنباله ی تو

همه شون عاشق بدبخت هزار ساله ی تو

پس کدوم گردنه بندی حرمت راه و شکست

که نمی رسه کسی به داد شب ناله ی تو

گریهگریهگریه

گلکم ، بهار بی تو ، مرگ پاییزی مونه

تن تنهایی مو ، گل زخم های تو می پوشونه

کاری از دست غزل بر نمی آد ، "آینه دار"

که حضورت غزل ها مو خط به خط می سوزونه!

بغلبغلبغل

شبدر پرپر از اقاقیا سر ، غزلک!

از غزل گریه ، به بغض من خودی تر ، غزلک !

دلکم ، حریق ابریشم این رفاقت و

زیر بارون غزل نداره باور ، غزلک!

بامن حرف نزنبامن حرف نزنبامن حرف نزن

جشن گل سوزان نذار عادت بشه ، عادت بشه

ریشه ی بیشه ، به دست تیشه بی حرمت بشه 

وقتی هم صدایی ، اینجا یعنی "برپایی ی دار"

پس بذار تنهایی ما ، بین ما قسمت بشه !

فرشتهفرشتهفرشته

ناخوشم ، ناخوش ناخوش ، بی خود اما خود تو!

داره من کم می شه از من ، می رسه تا خود تو!

کی برای شونه هات غزل می بافه جای شال ؟

جز من من ، کیه نزدیک مث تن با خود تو؟

متفکرمتفکرمتفکر

غزلک شکستنت کار من و ما که نبود

بغض تو ، گریه تو ، کار غزل ها که نبود

غزلک هر چی که هس ، بدجوری خوبی واسه من

هر چی بود شعرای من ، محض تماشا که نبود!

چشمچشمچشم

اگه تن پس می زنیم ، حرمت عشق و نشکنیم

اگه چاوش نشدیم ، به شب شبیخون نزنیم

اگه من جفت تو نیس ، ترانه اندازه ی توست

تو شبای  " بی کسی " ما همه دنبال " منیم "

ناراحتناراحتناراحت

غزلک ، یار اگه آوار تو شد ، گریه نکن!

اگه بر حق شدنت دار تو شد ، گریه نکن

اگه هر پنجره دیوار تو شد ، گریه نکن

یا پرستار اگه بیمار تو شد گریه نکن !

تشویقتشویقتشویق

غزلک ، هر جا برم ترانه یعنی اسم تو !

خط هر منظره از جنس خط.ط جسم تو

ته هر کوچه ی بن بست غزل ، خونه ی تو

همه کس به اسم تو ،  قصه ی ما  طلسم تو !
 بای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بایبای بای

                                              شعر از :         شهیار قنبری



تاريخ : ۱۳۸٩/٥/٢٦ | ۱٠:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : میثم محمدی الموتی | نظرات ()
  • ایکس باکس | قالب بلاگ اسکای